Түшмэл хүн хэчнээн ажиллах тутам төдий чинээ их ажилд дарагддагийг л би ойлгосон. Ажлаа түргэн хийчихийг хөөрхий чи хэчнээн хичээх тусам, төдий чинээн их юм чам дээр овоорно. Харин чи хэчнээн залхууран өөрийнхөө ажилд хэчнээн хайнга хандах тусам, чамд юм өгч даалгах нь бага бөгөөд «Цаадах чинь шал мангуу юм, юу ч хийж чаддаггүй юм» гэж үзэх болно. Хичээнгүй түшмэлд үргэлж их юм овоордог нь мэдээж хэрэг. Мань эр тэр их юмыг цааш нь харуулах гэж оролдсоор байгаад заавал ч үгүй нэг бүдэрдэг юм даа. За тэгээд үүнээс чинь болж түшмэл авгайтан ууртай болж, араншин нь эвдэрдэг хэрэг ээ... Хүн хэчнээн л их хичээх тусмаа алдаа гаргах нь төдий чинээ их байдаг бөгөөд түүн рүү дайрч давшлах нь улам их болдог нь амьтны жам хойно доо. Тэгээд юу ч хийдэггүй хүн алдаа ч гаргадаггүй, сэтгэл нь ч тайван байдаг...
