— Би чамтай ярихаа больё! Чамд бодох сэтгэх хүч тун мөхөс байна. Тэгэхлээр юу сайхан бэ? дур сайхан л болог! Чи брахман гүнжтэй гэрлээд нийт ард түмнээс тасрахад хүрч байх шив, энэ бол тун гашуудмаар хэрэг юм. Чи ийм ажил хийх зүрхтэй юм байж, би л бол хэзээ ч үл чадна. Чухам юун дээр чи бид хоёр таарахаа больсон маань энэ дээ. Хаана би хайртай байна вэ, тэнд чи хайрлах сэтгэлгүй болж зөрдөг юм. Энэ нутгийн шороо нь хүртэл надад алтнаас үнэтэй санагддаг, хайрт Энэтхэг орноо л би бүхэлд нь хайрладаг. Ингэлээ гээд яах вэ чи намайг хараа, надад бурууг ноогдуул! гэхэд нь Виня яриагаа эхлэх гэтэл нь Гора үгийг нь тас дайрч:

— Чи надтай ярьж байна уу? Энэ хорвоо дээр хэн л Энэтхэг эх орныг хараан занана, жигшин үзнэ, би түүнтэй эцсээ хүртэл тэмцэлдэнэ. Энэ л язгуур болон шүтлэгийн ялгаа, сайн муу заншил, тахилга эд бүгд цөм Энэтхэгийн юм. Миний Энэтхэг эх орон юм. Би тэр орны төрсөн хүү нь юм. Хэрэв чи тэд бүгдээс тусгаарлахыг хүсэж байгаа бол надаас бас тусгаарлавал зохино гэж хэлээд Гора өрөөнөөсөө гарч гадуур ийш тийшээ алхална. Тэр үед нь зарц нь ирж:

— Таныг ээж тань дуудаж байна гэхэд нь тэр дорхноо Гора явж очвол эхийн нүүрэнд баярласны тэмдэг илэрчээ. Мөн тэгтэл эхийн хажуудхан сууж байгааг тэр дорхон нь таньж эс чадлаа. Тэгэхэд Сүжрида босож түүнийг гүнээ хүндэтгэн мэндчиллээ. Гора түүнд хандаж,

— Ээ та ир ээ юу? За наашаа суугтун гэлээ. Горагийн «Та ир ээ юү?» гэсэн үг Сүжридагийн биед гал шатаах адил ер бишийн байдал бий болголоо...