Зохиолч: Э. Войнич
Орчуулагч: Бундын Энэбиш
Ангилал: Британийн уран зохиол
Хэвлэлийн газар: Монголын Хувьсгалт Залуучуудын Эвлэлийн Төв Хорооны хэвлэл
Овод сүүдэрт оров. Монтанеллийн үзээгүй дээрээс явах юм уу? Энэ бол хамгийн оновчтой буюу хамгийн энэрэнгүй зэрэг болох нь эргэлзээгүй юм. Хэрэв түүнд ойртон очвол юугаараа муу юм? Ойртож очоод аавын нүүрийг бас нэг харвал одоо эргэн тойронд хүн байхгүй ба өглөөнийхтэй адил муухай инээдэмтэй юм гарахгүй. Магадгүй дахиад падре (аавыг) огт үзэхгүй болж, тэр мэдэгдэлгүй сэмхэн ойртож очоод зөвхөн ганц удаа харна. Тэгээд, дараа нь өөрийнхөө ажилд орно.
Овод, баганын сүүдрийг дагаж, тахилын газар болгоомжтой ойртож очоод ширээнээс холгүй байгаа хажуугийн хаалганы дэргэд агшин зуур зогсов. Ширээт ламын түшлэгийн сүүдэр тун том айсан учир Оводыг бүтэн халхлав. Тэр харанхуйд сууж амьсгаагаа далдлав.
— Хөөрхий миний хүү! Ай бурхан минь! Хөөрхий миний хүү! Ингэж шивнэх нь их гэмшсэн байдалтай байх ба Оводын бие өөрийн эрхгүй арзасхийв. Дараа нь Монтанелли нулимсгүйгээр эхрэн уйлах нь сонсогдож бие нь тэсэшгүй өвдөж байгаа мэт гар хуруугаа нухлав.
Овод Падрег ийм зовуурьтай байгаа гэж санасангүй «энэ тухай зовсны хэрэггүй! Түүний шарх нь аль эрт эдгэсэн» гэж Овод дотроо өрөвдөн бодож байв. Ийм олон жил өнгөрсний хойно, улам улам цус гаргаж байгаа тэр шархыг ингэж үздэг юмаа. Үүнийг одоо эдгээхэд ямар амархан байна. «Падре аа би энэ байна!» гэж хэлээд, гараа сарвайж түүн тийш очих хэрэгтэй байв...
