Тархинд нь эргэлдэн буй зовуурьтай бодлын шуурган дунд, гэнэтхэн Баркильфедро хэмээгч үйлээр ирсэн хүний тухай дуртгал зурсхийн орж ирэв. Энэхэн хоромд ойнд нь харван орж ирсэн Баркильфедрогийн битүүлэг мэргэн үг Гуинплений ухамсарт хадагдан үлджээ. Хачин аймшигтай бэхээр бичсэн энэ битүүлэг үгс, одоо Гуинплений нүдний өмнө гал үсгээр тодрон утгыг нь нэгэнт ойлгов.
«Хувь тавилан нэг хаалгыг нь хаалгүйгээр нөгөөг нь нээнэ гэж хэзээ ч байдаггүй юм».
Бүх юм өнгөрчээ. Сүүлчийн сүүдэр нь түүний дээгүүр хөвөрнө. Хүн бүрийн амьдралд, дээрээс нь ертөнц хөмрөх шиг санагддаг мөч байдаг. Ийм байдлыг цөхрөх гэнэ. Зүрх сэтгэл харваж байгаа одоор дүүрсэн байдаг. Гуинплен ийм байдалд байлаа!
