Авелина тэр шөнө Аурелианодоо таалуулалгүй, хэн нэг хүн сонсчих вий хэмээн болгоомжилсон юм шиг уйлж шуухинан, тэвдэж сандран,
— Аурелиано минь, болгоомжтой байж үзээрэй. Эзний толгойд нэг л муу юм оржээ. Тэр өчигдөр миний гэдэс рүү нэг сэжигтэй харна билээ. Мэдчих шиг л бололтой. Бид хоёрыг нөхөцсөн гэж мэдвэл нохойгоор гэдсийг минь хүүлүүлнэ гэж зүхсэн. Одоо яах вэ? гэв.
— Даанч дээ, нохойгоор арай хүүлүүлэхгүй биз... Эзэн яаж ч мэднэ гэдэг үнэн. Тэгэхдээ Уанукод шүүх гэж бий шүү дээ. Тэр урьдын шигээ дураараа дургиж зүрхлэхгүй. Чамайг айлгаж ам мөчгийг чинь авах гэж байгаа юм. Чи миний хүүхэд гэж маргааш үнэнээ хэл. Тэгээд Уануко дахь шүүгч Арбухугийнд очоод хамаг явдлаа ярь.
— Чамайг минь яадаг бол. Базарваань, тэр чинь яаж ч мэднэ шүү. Чи минь буцахаа болиод энэ хавьцаа нэг газар нуугдах уу...
