Мань хүн буугаа онилон харах гэснээ даруй сэхээ авчээ. Тэр бээр буугаа доош болгож, хээ хуараар чимэглэсэн хуйтай ангынхаа хутгыг суга татан авлаа. Түүний өмнө мах, амьдрал байлаа. Мань хүн хутганыхаа ирийг эрхий хуруугаар тэмтэрч үзэв. Ир нь ч хурц, үзүүр нь ч хурц байлаа. Одоо мань хүн, баавгай өөд ухасхийн, түүнийг ална даа. Гэвч зүрх нь сэрэмжлэх аятай түг, түг, түгхийн цохилсноо, дараа нь дээш хүчтэй үсчин, доргиулж цохилоод духыг нь төмөр цагаригаар ороох адил болж, нүд нь харанхуйллаа.
Цөхрөлийн зориг нь айхын долгионд арилав...
