Урьд хотын дүүрэг ийм байсан нь үгүй. Гэтэл одоо хотын дүүрэгт чулуу тоосгон байшин барилга чигжиж орхив. Холоос харахад бас ч гайгүй, юу гэвэл утаа униар дундаас мөнөөхөн үлгэрт гардаг орд харш адил олон нүдтэй дун цагаан байшин цайран ярайна. Гэтэл ойроос харахад ердөө л нэг чулуун хашаа хороо. Хотын захад гарах санаатай нэг байшин өнгөрөөд за одоо л уужим цэлгэр болж, хээр тал, багваахай цэцэг газар шороо харагдана даа гэж бодтол юуны багваахай цэцэг, цаана нь дахиад л нэг байшин гараад ирнэ. Ер хотын захад гарах гэвэл хамаг тамир барна шүү. Бас нэгэн жигдийн бор барагшинаас ондоо нүд хужирлах юм үгүй...

Энэ газар бол хэрхэвч хотын дүүрэг бус, хотын төв хотын захын шинэ барилга хоёрын дундын зааг газар болжээ. Энд урьд бүр дайны өмнө үеийн хуучин модон байшингууд байдаг байв. Энд газар шороо, багваахай цэцэг харагддаг байв. Хавар цаг хөгшин монос моддын цэцгийн дэлбэ банз дэвсмэл явган замын дээгүүр дүүрэн хийсэн байдаг байв.

Тийм газар хүний санаа амар, сэтгэлийн дотор баяр ургах бөгөөд заримдаа их шуугиант том хотод байгаа биш хөдөөгийн нэгэн багахан шиг суурин газар байсан шиг санагддаг билээ. Хотын төвөөс тор, цүнх барьсан хүмүүс троллейбуснаас буугаад хуайс моддын цаанаас гарч ирэхийг үзвэл нэг л тайван яаралгүй алхах нь үзэгдэх агаад мөнөөхөн хуайс модны хажуугаар ургасан бут сөөгийг тойрон олон жил ижил дасал болсон хуучин сууриндаа орж ирэхтэйгээ зэрэг гэнэт тэдний алхаа гишгээ нь хүртэл алгуур тайван болж, ямар нэг ондоо газар хүрээд ирсэн юм шиг ийш тийш их л сэргэлэн харах нь бий. Энэ бол аргагүй юм. Энэ хэсэгхэн газар олны хөл үймээн, дуу чимээнээс өндөр өндөр улиангар, бут сөөгөөр тусгаарлагдсан ондоо амьсгалтай, ондоо айзамтай анир чимээгүй нам гүм газар.

Харин ганцхан...