Левко эргийн зүг харвал хонхлой цэцгийн нуга мэт цагаан цамцтай, хүзүүний чимэг, эрдэнэс чулуу гялалзуулсан сүүдэр мэт хөнгөн шингэн бүсгүйчүүл мөнгөлөг мананд сүүдгэнэх ажээ. Гэвч тэнд зэвхий царайтай, сиймхий үүл мэт биетэй, сарны гэрэл нэвт харагдмаар. Тэд бүжиглэн дуулсаар Левкод ойртон ирэв. «Хэрээ болж тоглоё. Хэрээ болж тоглоё!» гэлцэнэ. Бүрхэг харанхуйд зэгс салхин хэлээр шуугих адил шуугилдана. «Хэн хэрээ болох вэ?» гэлцэн шоодож нэг хүүхэн олноос онцгойрон гарав. Левко сайтар ажиглавал нүүр, царай, өмсөж зүүсэн нь бусадтайгаа яг ижил юм. Гагцхүү хэрээ болохдоо дургүй нь илэрхий. Хүүхнүүд хошууран аймшигт махчны дайрахаас түргэн гэгч зугтана. «Би хэрээ болохгүй. Хөөрхий эхээс дэгдээхийг булаахаас өрөвдөж байна!» гэж нөгөө хүүхэн ядарсан байдалтай хэлэв. «Энэ ч шулам биш юм аа» гэж Левко бодов. «Хэн хэрээ болох вэ?» гэж дахин шоодохоор хүүхнүүд цуглартал «Би болъё!» гэж тэдний дундаас нэг нь гарч ирэв. Тэр хүүхэн бусдыгаа түргэн шаламгай, зоригтой хөөж ангаа барьж авахаар тал тал тийшээ үсчиж байв. Тэр хүүхний бие бусадтайгаа яг адил тийм нэвт гэрэлтэй бус агаад цээжинд нь нэг хар юм байхыг Левко олж харав. Гэнэт хашхиралдсан нь мөнөөхөн хэрээ нэг хүүхнийг дайрч барьж авчээ. Тэр урт хумс цухуйлган нүүрэнд нь зэрлэг баясал тодрохыг Левко мэдэв. Тэр хүүхнийг хуруугаараа зааж нөгөө байшин өөд эргэн «шулам» гэж Левко хэлэв. Ахайтан инээмсэглэн бусад хүүхэн хэрээ бологчийг хашхиран чирч одов.  «Чамайг юугаар шагная даа, хархүү. Чамд алт мөнгө хэрэггүйг би мэднэм. Чи Ганнад хайртай. Гэтэл догшин эцэг чинь гэрлэхэд саад болж байна. Одоо саад хийхгүй. Энэ бичгийг эцэгтээ өгөөрэй...» гээд цагаан гараа сунгахад царай зүс нь гэрэлтэн туяарч байв... Левко зүрх түгшин, сэтгэл хөдлөн уг бичгийг аваад...